Training

Ik zat in een dipje na de 20km. Veel getraind, goed gepiekt, maar ten onder gegaan door maagproblemen na 5km. Stress? Oververmoeidheid? Warmte? Ik weet het nog steeds niet, maar dat nooit meer. Ik had er gewoon even mijn buik van vol. Van alles eigenlijk. En daarom schreef ik dit jaar geen verslag. Ik gaf mezelf de tijd om te rusten, op vakantie te gaan naar Italië met Lobke en, heel langzaam, mijn hoofd terug op orde te maken. Ik begon met zwemmen en hernam de muurklimtrainingen (dat was 4 maand geleden) om wat variatie in te bouwen en een paar weken geleden begon ik terug te joggen, een uurtje of 2 per week, bij 'de joggers' in plaats van op de piste.

Deze week heb ik de moed bijeengeraapt om mijn ultralichte koersfiets af te stoffen (ja, dat was nodig na 2 jaar inactiviteit) en eens goed te smeren. Ik rij nu terug met de fiets naar't werk, 2x17km per dag.

Waarom eigenlijk, vraagt een normaal mens zich waarschijnlijk af? Niet alleen voor de vette fietsvergoeding van 't werk die daaraan vast hangt, maar ik moet voor al dat trainen wel een doel voor ogen hebben, anders vind ik er geen motivatie voor. En dat doel kwam er een paar weken geleden toen Peter, Steven, Pieter-Jan en ik besloten om in september nog eens naar de Alpen te gaan voor een beklimming die al lang op eenieders verlanglijstje stond: De Piz Bernina (4048m) via de legendarische Biancograat. Ik zal, voor we vertrekken, een hele post over 'ons plan' neerschrijven zodat de thuisblijvers (-sters) toch weten waar we te bereiken zijn, maar bovenaan deze post alvast een foto om bij te watertanden. De Biancograat is de scherpe ijssliert links op de foto, die de klimmers naar de top van de Piz Bernina voert. Helaas voor de pure sneeuw en ijsliefhebber zoals ik, zitten zowel voor als na die ijs-graat nog lange rotspassages tot niveau 4 die moeten overwonnen worden, vandaar dat ik me dus de resterende 2 maanden specifiek zal voorbereiden op deze route.

Dat is: àls we vertrekken tenminste, want het weer is nog steeds baas op de berg.