Weissmies Zuidgraat-Westwand-Traverse

Er is een reden waarom ik een tijdje niet gepost heb. Ik zat vier dagen in de Zwitserse Alpen met Peter, Steven en PJ. We wilden eigenlijk op drie dagen heen en terug naar Wallis rijden, en daar dan ook nog 2 bergen beklimmen.

Op het programma stonden de westgraat op de Lagginhorn (4010m, Peu Difficile) en de noordgraat op de Weissmies (4023m, Difficile-). Helaas gooide het weer roet in het eten en viel er zaterdag en zondag zoveel sneeuw dat beide rotsroutes niet te doen waren.

We zagen in die twee dagen maar heel even een klein beetje bergen aan de overzijde van het dal:

Dan maar vlug een noodplan in elkaar gebokst: zondag trokken we van het Hohsaashaus helemaal rond de Weissmies naar de Almagellerhutte (2800m), om op maandag dan de Weissmies proberen te beklimmen via de pittige zuidgraat, waar minder lawinegevaar zou zijn.

Het weer zag er zondagnacht alvast een stuk beter uit (nachtfoto's van de Täshhorn en de Portjengrat met lange sluitertijd, F22, ISO 200, volle maan):



Maandagochtend om 5u30 vertrokken we dan aan de hut en al snel (na 1u15) bereikten we de Zwischenbergpas op 3200m. De zon kwam net op en hier deden we onze klimgordel aan en haalden het touw boven. PJ werd echter ziek en besloot met pijn in het hart terug te keren naar de Almagellerhut:


En dan begon het avontuur. Eerst over de zuidwand, die normaal sneeuwvrij is, maar nu loodzwaar door de massa verse sneeuw, de koude wind en occasionele striemende sneeuwbuien:


Iets later klaarde alles gelukkig op. Dit was het weer waarvoor we kwamen! Twee uur na de bergpas bereikten we de zuidgraat. We waren intussen bijna 4u onderweg en hadden eigenlijk al op de top moeten staan. Hier begon de eigenlijke klimroute pas :-S.


Beetje bij beetje naderden we de top. Het klimmen ging zeer moeizaam, want het rotsklimniveau bleek door de sneeuw hoger dan verwacht (we schatten passages tot IV, in tegenstelling tot de topo, die klimmen tot I aangeeft).

Tijd voor een kleine pauze op een horizontaler stuk van de graat, want de hoogte liet zich voelen:

En dan door makkelijker terrein verder richting voortop:


De smalle sneeuwgraat naar de top:


En dan: YES! Na 7u klimmen bereikten we eindelijk de top van de Weissmies!


We besloten, door de condities waarin de rotsen zich bevonden, niet meer af te dalen via dezelfde route, maar via de normaalroute over de Triftgletsjer naar Hohsaashaus te dalen.



Hier en daar zat er toch nog een steile passage in de afdaling:


En rond 15u45, na meer dan 11u klimmen, haalden we aan Hohsaashaus de laatste kabelbaanlift naar beneden... PJ had ondertussen alle resterende bagage die Steven, Peter en ik in de Almagellerhut hadden achtergelaten, naar beneden gebracht, zodat we diezelfde dag gelukkig niet nog eens tot daar moesten wandelen.

Conlusies na de shortclimb:
- 2 vierduizenders op 1 weekend zonder acclimatisatie is teveel van het goede, eentje darentegen lukt wel
- een extra overnachting om uitgerust terug naar huis te kunnen rijden is een must
- heen en terugrit naar Wallis is goed te doen via de Lötschbergtunnel in +- 9u
- de weer-websites van Wallis zijn niet te vertrouwen
- vermenigvuldig de aangegeven klimtijd met 2 als het onverwacht sneeuwt op een rotsroute.
- 28 snacks voor slechts 2 klimdagen is overkill :-)