20km Door Brussel 2009

Vorig jaar kreeg ik rond deze periode mijn degout van het lopen. Ik had me zenuwachtig gemaakt en kreeg tijdens een zeer warme 20km de klop van de hamer. Mijn gehoopte tijd van 1u15 viel in het water door maag- en darmproblemen. De nacht na de wedstrijd was verschrikkelijk. Dit nooit meer. Ik stopte voor 6 maand met lopen.

In november kreeg ik spontaan terug zin om mijn schoenen aan te trekken en voelde ik opnieuw het plezier van het lopen. Ik besloot me dan toch nog maar eens in te schrijven voor de 30e editie van de 20km door Brussel, deze keer gewoon voor't plezier. Zoals het moet eigenlijk.

Wegens tijdsgebrek trainde ik ook niet meer op de piste. Ik ging tijdens de middagpauze op't werk relax lopen en op zondag ging ik af en toe eens kilometers maken in't Hallerbos. Als voorbereiding voor de 20km deed ik uiteindelijk een wedstrijd van 16km mee in Oud-Heverlee, en ging ik toch één keer naar de piste voor een fameuze 5x2000m. Voor de rest: een liederlijk leven.

31/05/2009, 13u37. Ik stap uit aan halte Merode van de Brusselse metro. Geen stress, geen zenuwen. Een raar gevoel :-). Ik babbel wat met de collega's van de Smals-ploeg waarvoor ik loop, en tegen 14u30 jog ik naar startbox 1. Onderweg kom ik nog wat oude bekenden tegen. Gezellig om in zo'n hoop volk toch nog wat te kunnen babbelen.

In de startbox is deze keer te weinig plaats om op te warmen. Ik sla dan maar een praatje met Bruno 'Kezze' Kestemont, die helaas geen nummer bij de elite kreeg wegens laattijdige inschrijving, en dus tegen zijn zin ook in box 1 moet starten. Ook politieker Jean-Marie Dedecker en burgemeester Dirk Thielemans komen even dagzeggen. Die laatste komt, aan zijn rood hoofd te zien, al van de VIP-tent.

15u. Na het kanonsschot spurt iedereen naar de uitgang van het Jubelpark. Ik doe het kalmaan. De tijdsmeting wordt pas aan de poort gestart. Eens daar voorbij trek ik de gas een beetje open, maar niet helemaal. Ik vind het nogal warm in de Wetstraat en heb al droge lippen van voor de start.

Aan het Koninklijk Paleis staan mijn ouders zoals elk jaar te supporteren. Veel volk dit jaar en ik zie ze pas op't laatste moment. Daarna begint de Hel Van Brussel: de tunnels van de kleine ring. Vooral de eerste twee zijn slecht verlucht en warm. Ik loop heel traag en hoop stilletjes dat ik geen krampen meer zal krijgen.

Helaas, het blijft warm en ik vind niet echt het goede ritme. Jurgen en Veerle staan in't park te supporteren, gelukkig net op een moment dat het iets beter gaat. Kilometer 10 loop ik voorbij na 42 minuten. Niet zo slecht, vind ik nog.

Vanaf dan heb ik continu het gevoel dat ik in bed wil kruipen, liefst met een gekoeld ijsblokkendeken op me. Zo'n moe en warm gevoel. Mijn hartslag geeft nochtans de hele tijd mooi 182 tot 185 aan. Ik ben dus goed uitgerust, anders kan ik dit niet volhouden.

Ik besluit vanaf dan bij elke drankpost even te wandelen, me te verfrissen met water, wat te drinken en dan verder te lopen naar de volgende post. Dit schijnt goed te werken en ik maak me voor het eerst niet ongerust over het feit dat ik de eindstreep zal halen of niet.


Km 17. Ik wandel met een flesje water in m'n handen en de kerel met de ballon van 1u30 loopt me voorbij. Dit vind ik er toch wel een beetje over, dus gedaan met wandelen denk ik. Ik kap het flesje over m'n hoofd, trek de gashendel naar maximum, jaag m'n hartslag de hoogte in en loop de laatste 3km een mooi strak tempo, zonder helemaal in't rood te gaan. Het valt me op hoeveel slachtoffers er buiten westen langs het parcours verzorgd worden door het Rode Kruis dit jaar.

Na 1u28' kom ik moe maar voldaan aan op de esplanade van het Jubelpark. Blij dat het voorbij is. Maar deze keer ook eindelijk met een goed gevoel. Geen krampen, geen diarree, geen kniepijn en een paar uur later lukt het reeds om een pak frieten met een viandel naar binnen te werken! Voor herhaling vatbaar!