Ruisbroek 2005

Tijd voor wat nostalgie. Sinds een aantal jaren loop ik elk voorjaar een aantal wegwedstrijdjes in functie van de 20km door Brussel. De Jogging van Ruisbroek was er zo eentje, maar nu heb ik gehoord dat deze jogging dit jaar niet meer door gaat. Spijtig, want ik zocht in februari/maart nog een knappe koers van +- 6km. 't zal dus dit jaar bij de Hyacinthenjogging (19 april) blijven vrees ik...

Bij de opkuis van mijn pc kwam ik toevallig nog een verslag tegen van 2005, blijkbaar was ik toen toch goed op dreef:

Verslag Jogging Ruisbroek 2005

’t Begon weeral goed. Een week voor de start van de jogging van Ruisbroek, volgens mij de meest hatelijke aller joggings (wegens een volledig vlak parcours, foute kilometeraanduiding en alleen maar tegenwind), verbrand ik toch wel mijn gehemelte bij het eten van te warme smoutebollen op het Halse carnavalsfeest. Ik had het kunnen denken, dat als ik na 3 dagen nog steeds pijn had, er iets niet klopte, want de tandarts was blijkbaar genoodzaakt de ondertussen opgelopen tandvliesontsteking toe te schroeien. Jawadde. Gans de week heb ik boterhammekes-zonder-korst met melk, yoghurt en rijstpap gegeten, omdat dat het enige was dat blijkbaar pijnloos naar binnen ging. Vaarwel goede wedstrijdvoeding en welkom stress!

Het enige wat me nog kon redden was een goede nachtrust, de dag voor de wedstrijd, maar ook dat was buiten de waard gerekend. Mijn ouders hadden immers een bustripje gepland naar het zonnige Oostenrijk en kwamen uiteraard net deze nacht terug, normaal gezien rond 21u. Chauffeur Herman mocht opdraven, maar niet om 21u zoals voorzien. De bus zat immers vast in een sneeuwstorm en kon onmogelijk nog voor middernacht in België zijn. Lap. Zo zenuwachtig als iets kruip ik dan toch maar om 21u30 in mijn bed, waarna vader me om 0u05 uit m’n halve slaap belt. Soit, rond 1u30 kon ik dan uiteindelijk toch een beetje beginnen slapen…

08u30. Ik sta op en na’t ontijt (boterhammekes-zonder-korst en fruitsap deze keer) begeef ik me richting Ruisbroek waar de nachtmerrie “Zoeken naar een parkeerplaats” begint. Ruisbroek is op zondagvoormiddag immers het Mekka van de tweedehands-auto-import-export. Als ik wil parkeren komen de Albanezen, Oekrainers, Marokkanen en Turken al op de ruit van mijn Toyota “Porsche” Corolla tikken met de vraag “You sell? You sell? How Much? Combien?”. Mijn sportvoituurke is echter niet te koop en ik snel al joggend weg richting voetbalveld van FC Ruisbroek, waar de inschrijvingen zijn en de start van de jogging zal worden gegeven. In de overvolle cafetaria kan je je inschrijven voor de 2 afstanden: 6 of 12km. Voor de echte lopers is er maar 1 afstand, namelijk de lange afstand, en dus schrijf ik me in voor de 6km.

Op weg naar de kleedkamers bots ik op Mohammed, de vriendelijkste Marokkaan die ik ken. Hij loopt zo’n 2 keer per dag en is tevens de winnaar van verleden jaar op de 6km. Ik vraag ‘m welke afstand hij dit jaar loopt. “Le six” is het teleurstellende antwoord. Het zal er weer hard aan toegaan deze editie… Ook Stijn “Raket” Boon is van de partij. Verleden jaar liet ik me nog verleiden tot een snelle start in het zog van Stijn en moest na 2km al afhaken wegens “over mijn toeren”. Ik werd toen nog 14e. Mijn doel voor dit jaar is dus simpel nl: 13e worden.

Bij de start is het weer drummen geblazen. Ik wring me tot op de derde rij, samen met Peter en Eddy, twee van m’n trainingsmakkers. Danny, de derde trainingsmakker staat wat verderop en neemt meteen een snelle start! Ik had een beetje gehoopt dat ik samen met Peter, Eddy en Danny zou kunnen lopen omdat zij ongeveer hetzelfde tempo lopen als ik. Als we uiteindelijk nog samen zouden zitten op 1 km voor de finish, zouden we onze sprint daar inzetten. Stijn en Mohammed gaan er meteen als een speer vandoor en ik verlies 20m op Danny en Eddy. Ook Dirk, de grootste belofte van de zennevallei en mijn persoonlijke oppepper, is nergens te bekennen. Na hem finishen zou het einde van mijn loopcarriere betekenen. In het zog van wat kerels van de Kanaalclub kom ik uiteindelijk toch tot bij Danny, Peter en Eddy, maar net als ik aansluiting vind bij het groepje lost Danny en versnelt Peter. “Die valt wel stil tegen dat ik mijn 2e adem vind”, denk ik, en besluit niets te forceren. Ik loop op de limiet. Eddy lijkt de man in vorm. Hij zit constant in rustpositie en na de versnelling van Peter is hij de enige die ik ken die wat kan volgen. Ik geef het groepje 10 meter.

Na een enorm lastig stuk langs de autostrade met veel tegenwind komen plots Gurick en Moos naast mij lopen, 2 “echte” lopers die de 12km doen, en aan wat voor een tempo! Ik blijf bij die kerels hangen en samen lopen we de 10 resterende meters tot de groep “Eddy” toe. We zijn nu met een man of 7. Peter zijn rush is intussen zoals verwacht over en laat zich wat uitzakken. Als trainer David (langs de kant, zoals een echte trainer betaamt) dan nog roept dat een top-10 plaats er nog inzit, besluit ik uit te pakken en ga erop en erover. Tot mijn verbazing zit Eddy er echter door en roept nog : “Gaan Herre!”, en kan enkel Gert Vanschuurbeek me nog volgen. Hij loopt zeer soepel en relax, maar zit blijkbaar ook op de limiet. In de laatste meters trek ik de gas helemaal open en finish met een 10-tal meter voorsprong als 5e op zo’n 200 deelnemers. Een voor mij fabelachtige tijd van 18’45”, een dikke 19km/u gemiddeld. Ik kan mijn eigen ogen niet geloven. Als prijs krijg ik blijkbaar een sjieke fles wijn en volledig euforisch feliciteer ik nog Stijn met zijn knappe 2e plaats en Mohammed, die weeral won. Later zal blijken dat de totale afstand fout was aangeduid, en het eigenlijk maar een dikke 5km was, waardoor mijn gemiddelde snelheid meteen tot 17.1km/u zakt en dat alle deelnemers blijkbaar een fles wijn hebben gekregen…

Maar goed, er mag al eens gelachen worden, en dat doe ik nu nog steeds, tevreden met de goeie winter die achter de rug is en klaar voor de voorbereiding op de 20km door Brussel! Tot gauw!