Duatlon

Ik heb de knoop doorgehakt en heb me zonet ingeschreven voor de Avondduatlon van Halle, volgende week vrijdag, 22 augustus 2008 om 19u. Het belooft stevig afzien te worden, met eerst 3.6km lopen (2 rondes), dan 32.8km fietsen (4 rondes) en tenslotte 2.1km (1 ronde) lopen, op een parcours met in totaal ongeveer 20 stevige hellingen.

Getraind ben ik niet (ik ben slechts 2 weken geleden begonnen met fietsen), mijn enig doel is dus de finish halen binnen de 2u tijdslimiet en genieten van de ambiance. :-)

Foto boven: In 2003 deed ik al eens mee (in't voorprogramma van het Belgisch Kampioenschap, en daardoor toen wel op een ander parcours, met 3 ipv 4 fietsronden en met m'n oude fiets).

Voor de geïnteresseerden, hier het verslag-uit-de-oude-doos:

Duatlon Halle - 22 juni 2003 - 3.5km lopen/28km fietsen/3.5km lopen

Het begon al goed – 3 weken voor de start. Doordat iedereen uit Halle mijn 20km-verslag had gelezen was de volledige stock Lima Muesli in de natuurwinkel uitgeput. Ik moest noodgedwongen overschakelen naar Biotime Muesli uit de Colruyt. Een slechte keuze, zo bleek. In die pakken zitten volgens mij evenveel rozijnen als muesli. Volstrekt waardeloos, tenzij je in het bezit bent van een rozijnen-magneet om ze er allemaal uit te halen.

Ik was ervan overtuigd dat mijn loopconditie heel goed zat en was het loopparcours eens met de fiets gaan afmeten. Ik had de organisatoren tijdig gewezen op het feit dat het parcours 2 x 1.7km te lang was (waardoor niemand binnen de tijdslimiet zou kunnen finishen) en ze hebben dat gelukkig nog in de laatste week aangepast. Een chance. Op training haalde ik een kleine 12 minuten voor de uiteindelijke 3.5 km. Niet slecht. Om me te oefenen met de fiets was ik 75km van Tilff-Bastogne-Tilff gaan rijden. Dat is zowat Luik-Bastenaken-Luik voor wielertoeristen, het zwaarste wielertoeristen-parcours van ons kleine landje. Ik was ervan overtuigd een prachtprestatie neer te zetten.

“Vandaag temperaturen tot 28°C, door de hoge ozon-concentratie is het af te raden zware sportinspanningen te leveren van 12 tot 16u”. Lekker weertje voor naturisten zou je zeggen, maar ik begeef me na mijn sportontbijt met mijn getunede mountainbike (met racebanden) naar de start. Samen met Fred en Bram stellen we onze velo’s op in de fietsen-wissel-zone. Het valt me op dat de andere deelnemers allemaal professionele koers- en duatlonfietsen hebben. Zelfs de toppers doen mee aan de recreatieve duatlon (“Tegen Benny Vansteelant maken we geen kans, dus doen we maar mee aan de recreatlon” moeten ze gedacht hebben). Ook Jean-Marie Wampers, gewezen winnaar van Parijs-Roubaix en Rund Um Den Henniger Turm doet mee. Ondanks zijn buikje zal hij uiteindelijk 17e eindigen.

12u. Iemand schiet met een gevaarlijk pistool richting burgemeester. Het blijkt het startschot te zijn. De burgemeester staat nog recht en ik probeer meteen weg te raken op de St Rochusstraat. Een kleine demarrage brengt me tot in +- 30e positie (van de 140 deelnemers). Om aan te sluiten met de echte top ben ik net iets te zwak. Ik vraag me ook af waarom ik eigenlijk niet in mijn bed ben blijven liggen. Van jonge wulpse meiden in bikini langs het parcours is immers niet veel te merken. Ik kom na 11 minuten (!) aan bij de fietsenzone alwaar ik meteen op mijn racemachien spring. Om na een halve ronde volledig stil te vallen. Ik heb zelfs de kracht niet om de tabletten Dextro Energy die in mijn achterzak zitten te verpulveren met mijn tanden. Ongeveer 90 renners zoeven me voorbij, waaronder ook Fred (uiteindelijk op een prachtige 56e plaats) en Bram, wiens wiel ik maar even kan bijhouden. In het jargon wordt dit “Sterven in de achtergrond” genoemd. Niet bepaald een gevoel dat je zo elke dag wel eens wil meemaken. De lijdensweg duurt 2 ronden.

Gelukkig staan er talloze supporters langs de kant die me met allerlei onzinnige uitroepen terug een klein beetje goesting doen krijgen (mersie vrienden!). De tweede fietsronde is achter de rug. Ik heb er weer helemaal zin in. Met de bekertjes water die ik in de bevoorrading krijg (en waar onmogelijk uit te drinken valt) besproei ik rijkelijk wat jonge kindjes langs het parcours, tot groot jolijt van de mede-toeschouwers. Ik trek nog eens goed door in de derde ronde en bij de overgang naar het lopen zit ik weer helemaal fris. De tegenstand is echter zo ver uitgelopen dat ik er slechts enkele terug inhaal. Ik finish uiteindelijk als 112e, na 1u en 22 minuten afzien en toch wat genieten.

Met een dik pak friet in de hand supporter ik nog voor Benny Vansteelant die uiteindelijk volledig verwacht Belgisch Kampioen wordt (ter info: Benny is meervoudig belgisch èn wereldkampioen duatlon). Volgend jaar zal ik er zeker terug proberen bij te zijn. Duatlon was een heel intense ervaring. Een aanrader voor iedereen die eens lekker diep wil gaan. En zijn kniëen kapot wil. :-) "