Expeditie: Justitiepaleis

Iedereen heeft het Justitiegebouw in Brussel wel eens gezien vanop de trein tussen Zuid en Centraal. Het immense gebouw met een grondoppervlakte van meer dan 26.000m² is groter dan de St Pietersbasiliek in Rome en gold in de 19e eeuw als grootste gebouw ter wereld. Leopold II gaf destijds de opdracht aan architect Poelaert om het ding neer te zetten tussen de Marollen en de Louiza. Al heel m'n leven zijn er werklieden bezig aan de restauratie van de buitenkant. Het gouden kroontje op het dak van de koepel blinkt sinds enige tijd in de zon. En dáár wou ik naartoe om wat opnames te maken voor een schoolopdracht 'Vogelperspectief'. Veel hoger kan je in Brussel amper geraken dacht ik.

Ik trok vanmiddag m'n stoute schoenen aan en vroeg aan de balie of ik foto's mocht nemen op het dak van het Paleis. "Dat moet u aan de conservator vragen mijnheer". 15 Minuten later heb ik in een doolhof van gangen het bureau van de conservator gevonden. "Helaas mijnheer, de conservator is er niet, en u heeft schriftelijke toestemming van hem nodig om toegang te krijgen tot de koepel en het balkon". Ik lach eens lief en toon mijn vervallen studentenkaart, in de hoop dat dit geldt als "schriftelijk bewijs". Yes, het werkt. Een oude Oostblokker die gebrekkig Frans spreekt (het kan ook gewoon een oude Brusselaar zijn met een Pools accent) weet de sleutel liggen.

Wij op pad. Eerst door de inkomhal. Bovenaan onderstaande foto is trouwens de blauwe koepel te zien, de eindbestemming:



Na wat gangen doorkruist te hebben nemen we een lift naar het 6e verdiep. Hier zitten we in de nok van de inkomhal. Knap zicht al, vind ik. Maar we zijn nog niet halfweg:



Dan wordt het lachen. We zijn ondertussen al een vijftal deuren met 'Verboden Toegang' gepasseerd, allen beveiligd met pasjes, codes of dikke sleutels.

Een tweede lift (bouwjaar 1883?) komt in zicht, en deze brengt ons nog eens 8 verdiepingen hoger:


Dan gaat het te voet verder. De Pool lijkt buiten adem. Ik lijk duizelig van de hele reeks metalen wenteltrappen. Het blijft maar duren:



En dan eindelijk: we komen aan boven de blauwe koepel. Eerst lijkt het nog een soort van planetarium...

...maar dan komen we via een opening aan een rond balkon:



Ik neem toch een foto naar beneden, maar de mensen lijken al stipjes. We staan 124m boven het gelijkvloers:

Dan, het moment waarvoor ik gekomen ben. De 'Geheime Deur' naar het buitenbalkon blijkt een klein houten ding te zijn. Zelfs de Pool moet zich bukken:

Na wat wringen gaat het deurtje toch open en staan we op een smal balkon met ongetwijfeld hét mooiste zicht op Brussel. We zijn bijna een kwartier op pad geweest. Ik geef de assistent-conservator een hand en zeg dat hij een droomjob heeft. Hij betwijfelt het, zoveel komt hij hier niet, vertrouwt hij me toe. Dit zal ook nooit voor toeristen worden opengestelt, zegt hij nog. Te gevaarlijk wegens de lopende processen in het belangrijkste gerechtsgebouw van Belgie. Ik merk wel 2 ingebouwde toiletten op. "Dat is voor de restaurateurs die de buitenkant aan het renoveren zijn, anders moeten ze elke keer helemaal naar de kelder...".



Die restaurateurs hebben trouwens piekfijn werk afgeleverd, de gouden kroon is perfect afgewerkt:


Eindelijk maak ik dan de panorama-foto's waarvoor ik eigenlijk gekomen was (klik erop voor groter beeld):






Terug beneden maak ik nog een foto vanop de loopbrug naar de lift op het Poelaertplein richting Marollen. Eigenlijk ook al de moeite en toegankelijk voor iedereen: